Odwiedzam mekki. Miejsc, muzyki i słowa pisanego. Tak stroją aspekty jesiennego świata. Wałęsam się przez noc, składam znicze, wanderlustuję.

Odczucia względem kolei naszych własnoręcznych losów można postrzegać na podobieństwo pierścienia. Stany spokojnie przechodzą jeden w drugi, stopniowalnie aż osiągną ekstrema, między którymi się rozpinają, te zaś jednak napotykają na siebie i potęgują swoje ego kontrastem. Euforia dzieli granicę z rozpaczą. Nie żebym w za tą popadał, ale ją widzę, snując susy z jednego dnia w kolejny, odchłanieje mi taka pod kroczem, przypominając o sobie. To jak odległy grzmot w stojącym powietrzu, przyprawia o marszczenie brwi. Zwłaszcza gdy widzi się w niej znajome twarze. A że ziemia jałowa, nie można zejść po korzeniach by podawać rękę, trudno samemu nie wpadać.

Trzeba więc uczyć się latać.


Jestem do tego przekonany, tyle razy ile widzę znów siebie prezentującego puzderko na wyciągniętych dłoniach, kiedy widzę jak emanuje klaejdoskopicznosć, a cały bezstronny opis tego osobliwego foliału opowiada o pomarańczowym świetle i leżeniu spokojnym cieniem u stop afirmacji i uwielbienia. Tylekroć ile razy podnoszę wzrok i spotykam zmatowiony grunt oczu niepodatnych od upływu balastu czasu i z grymasem zrozumienia zamykam tą teraz Puszkę Pandory, przypominającą może, ale nie dającą, przez niemoznosc przyjęcia? Może. Tylekroć ile razy temu podobne się powtarza.

Widzę, że latanie jest koniecznością.